Voor onze jongste dochter Maud haar eenentwintigste verjaardag maakte ik een fotoboek. Haar mooiste foto’s, van baby tot jonge vrouw, samengebracht in een Japanse binding. Een groene omslag met licht garen langs de rand.
Het was het eerste boek dat ik voor iemand maakte.
Maud was er ontzettend blij mee en ik ook. Maar wat ik toen nog niet wist: dat boek zou blijven meereizen. Het pendelde tussen haar kot en thuis en mocht zelfs mee op Erasmus.
Intussen heb ik veel boeken gemaakt voor familie en vrienden. Ik geniet van het bedenken, het maken en het geven. Van uitzoeken wat bij iemand past. En van de reactie wanneer die het boek voor het eerst in handen krijgt.
Elke week zit ik in het boekbindatelier van de academie in Berchem. Daar kan ik zo gelukkig worden van een kleurencombinatie die klopt. Van papier dat goed voelt. En van een rechte, haakse snede.
Dat laatste klinkt misschien weinig opwindend. Maar een halve millimeter scheef zie je terug in het eindresultaat. Dus ja, van een mooie snede kan ik echt genieten.
Naar aanleiding van ‘honderd jaar boekkunst aan de academie’ mocht ik een gepersonaliseerd boek binden. Het gaf me zoveel energie om mijn liefde voor het ambacht daarin te gebruiken. Ik kreeg zin om nog meer te maken. Dacht terug aan de boeken die ik al had gegeven en aan hoe blij de ontvangers ermee waren.
En natuurlijk aan Mauds groene fotoboek.
De afgelopen maanden heb ik veel nagedacht over mijn werk. Soms bleef ik maar zoeken naar hoe alles bij elkaar moest passen. Ondertussen zat ik elke week in dat atelier, met papier en kleuren en ideeën waar ik plezier in had.
Bij het herbekijken van mijn aanbod heb ik dat plezier meer plaats durven geven. Er mogen meer boeken komen. Meer uitproberen, combineren, maken. En meer van die momenten waarop ik iets kan overhandigen waar ik met zoveel aandacht aan gewerkt heb.
Wat iemand er daarna mee doet, heb je niet in handen. Dat maakt het ook zo leuk.
Ik maakte een boek voor een verjaardag en het ging mee ‘op Erasmus’.