Er zijn momenten waarop je voelt: zo werkt het niet meer.

Niet omdat alles instort. Soms blijf je gewoon doen wat je altijd deed. Je staat op, neemt je verantwoordelijkheid en zorgt dat alles blijft draaien.

Aan de buitenkant lijkt er weinig veranderd.

Maar vanbinnen weet je: iets klopt niet meer.

De richting die ooit vanzelfsprekend was, voelt niet langer juist. De antwoorden waar je vroeger op terugviel, helpen niet meer. Wat je altijd kon dragen, begint zwaarder te wegen.

En meestal probeer je eerst nog harder je best te doen.

Je denkt meer na, praat met mensen, leest, zoekt, maakt lijstjes, weegt af en probeert de juiste beslissing te vinden.

Maar wat ontbreekt, is vaak geen informatie.

Wat ontbreekt, is helderheid.

Want wanneer het leven niet meer doet wat het altijd deed, zit het echte probleem zelden alleen in de situatie zelf. Niet alleen in je relatie. Niet alleen in je werk. Niet alleen in je gezondheid. Niet alleen in de keuze die gemaakt moet worden.

Er speelt meestal iets onder.

Iets dat zichtbaar wil worden.

Misschien ben je te lang blijven staan op een plek die niet meer klopt. Misschien heb je te veel gedragen omdat anderen op jou rekenen. Misschien ben je mee blijven bewegen met een leven dat ondertussen niet meer klopt. Misschien weet je al langer wat waar is, maar durf je het nog niet helemaal toe te laten.

Dat zijn geen eenvoudige momenten.

Ze vragen niet om snelle adviezen, goedbedoelde oplossingen of iemand die meteen zegt wat je moet doen.

Ze vragen om zorgvuldig kijken.

Naar wat werkelijk speelt. Naar wat ruis is geworden. Naar wat essentieel is. Naar waar je jezelf verliest. En naar waar opnieuw beweging mogelijk wordt.

Want chaos is niet altijd het probleem.

Soms is chaos het moment waarop zichtbaar wordt dat het oude niet meer werkt.

Dat is ongemakkelijk. Maar het is ook eerlijk.

Je hoeft dan niet onmiddellijk te weten wat de volgende stap is. Maar vroeg of laat vraagt het wel dat je durft kijken naar wat niet langer klopt.

Daar begint richting.

Niet bij controle. Niet bij zekerheid. Niet bij een perfect plan.

Wel bij het moment waarop je opnieuw helder ziet wat werkelijk speelt.

Want pas wanneer dat zichtbaar wordt, kan je opnieuw kiezen.

Niet vanuit paniek. Niet vanuit verwachting. Niet omdat het moet.

Maar vanuit jezelf.

Het verhaal achter het ontstaan van het boekje Op een golf van rouw.

Over nabij zijn wanneer niets opgelost hoeft te worden.

Over stille rouw wanneer iets eindigt zonder afscheid.