Nabij zijn zonder te willen oplossen

Er zijn momenten waarop niets opgelost hoeft te worden. Waar geen antwoord gevraagd wordt. Net dan verlangen we vaak het meest naar nabijheid. Niet omdat iemand iets moet doen, maar omdat iemand blijft.

Wanneer het moeilijk wordt, gebeurt er vaak iets heel menselijks. We willen nabij zijn. We willen het draaglijker maken. We zoeken woorden, een gebaar, iets dat houvast geeft. Niet omdat het moet, maar omdat we betrokken zijn. Omdat we geven om de ander.

Soms verschuift nabijheid dan bijna ongemerkt. Ze krijgt richting. Tempo. Bedoeling. Niet uit onwil, maar omdat stilte spannend kan zijn. Omdat niet weten ongemakkelijk voelt. Omdat het moeilijk is om bij verdriet te blijven zonder er iets mee te doen.

Echt nabij zijn vraagt soms iets anders. Niet meer doen, maar minder. Minder uitleg. Minder advies. Minder woorden die vooruit willen. Het vraagt om aanwezig te blijven bij wat er is. Om niet in te vullen wat de ander nog niet gezegd heeft. Om niet vooruit te lopen op wat later misschien beter wordt.

Nabijheid is geen techniek. Het is geen aanpak. Het is een houding.

In mijn werk heb ik geleerd dat mensen zelden nood hebben aan oplossingen wanneer ze rouwen of veranderen. Wat ze nodig hebben, is iemand die het niet meteen wil rechtzetten. Iemand die blijft zitten waar het schuurt. Die niet schrikt van wat nog geen naam heeft. Die het verhaal laat komen zoals het zich aandient. Dat is aanwezig zijn.

Nabij zijn zonder te willen oplossen confronteert ons ook met onze eigen grenzen. Met het besef dat we niet alles kunnen dragen voor de ander. Dat we niets kunnen versnellen. Dat sommige processen hun eigen ritme hebben. En net daar schuilt iets waardevols.

Wanneer niemand het overneemt, kan iemand zelf blijven voelen. Zelf woorden vinden. Zelf bewegen, op zijn of haar manier.

Ik zie nabijheid als een bedding. Niet als een richting. Eerder als een baken en een kompas: aanwezig, richtinggevend waar nodig, maar zonder te duwen. Een bedding houdt niet tegen en duwt niet. Ze is er, zodat wat stroomt niet verloren gaat. In die bedding mag verdriet bestaan zonder uitleg. Mag twijfel blijven liggen. Mag verandering zich traag ontvouwen.

Misschien herken je dit. Misschien ben jij degene die vaak luistert. Die aanwezig is. Die mee draagt. Misschien verlang je er zelf naar dat iemand dat eens voor jou doet. Zonder geruststelling. Zonder uitleg. Zonder te zeggen dat het wel goed komt.

Nabijheid begint vaak precies daar waar niets opgelost hoeft te worden. Waar iets gedeeld mag worden. En waar dat genoeg is.